Welkom op Weblog.nl. Dit is het eerste bericht op jouw nieuwe weblog. Dit bericht kun je aanpassen of verwijderen. Lees in de Kennisbank hoe je een bericht aanmaakt.

Veel plezier!

Zo af en toe word ik met beide benen knetterhard op de grond gezet. Ik vind het niet erg, want het houdt me scherp en ik leer ervan. Meestal relativeert het een hoop. Zo ook nu.

Vanmorgen moest ik op tijd mijn bed uit. Daar hou ik niet van en zeker niet omdat het voor rijles was. Ik heb het wel een beetje gehad met rijles. Maar goed, als ik mijn rijbewijs wil halen zal ik toch wat moeten. Na een teleurstellende rijles was ik een beetje sipjes en zenuwachtig, want ik moet bijna afrijden. Even schoot er door mijn hoofd: 'Zal ik mijn bed weer even inkruipen? Even slapen en het bloed geven afzeggen?' Maar nee, ik propte een plak rozijnenkoek in mijn jaszak, stapte op de fiets en gaf bloed. Een halve liter, omdat het goed is om te doen.
Inmiddels ben ik al weer een paar uur thuis en heb ik nog niet veel meer gedaan dan boodschappen, op de bank hangen en in bed een tijdschrift lezen. Het voelt als een nutteloze, vermoeiende dag en dat is het ook. Of toch niet?

Bloed geven zegt me niet altijd even veel. Het is goed om te doen, stel dat je ooit zelf een keer bloed nodig hebt, dan wil je ook graag dat dat er is. Wees blij dat je gezond bent, blablabla. Erg ongezellig is het ook niet en als ik de andere kant op kijk als ze met de naald bezig zijn valt het best mee. Maar nu net drong het tot me door. Ik stel me voor hoe ze nu in het ziekenhuis ligt, bezig met de chemo omdat de leukemie haar lichaam aantast. Er wordt gif in haar aderen gedruppeld en een zak bloed zal ze binnenkort (of nu al?) vast ook wel nodig hebben. Dan is een simpel uurtje bij de bloedbank opeens zoveel waardevoller! Waar doe ik nou moeilijk over?! Hup, van de bank af en aan de slag.

Ora et labora…

Zo af en toe word ik met beide benen knetterhard op de grond gezet. Ik vind het niet erg, want het houdt me scherp en ik leer ervan. Meestal relativeert het een hoop. Zo ook nu.

Vanmorgen moest ik op tijd mijn bed uit. Daar hou ik niet van en zeker niet omdat het voor rijles was. Ik heb het wel een beetje gehad met rijles. Maar goed, als ik mijn rijbewijs wil halen zal ik toch wat moeten. Na een teleurstellende rijles was ik een beetje sipjes en zenuwachtig, want ik moet bijna afrijden. Even schoot er door mijn hoofd: 'Zal ik mijn bed weer even inkruipen? Even slapen en het bloed geven afzeggen?' Maar nee, ik propte een plak rozijnenkoek in mijn jaszak, stapte op de fiets en gaf bloed. Een halve liter, omdat het goed is om te doen.
Inmiddels ben ik al weer een paar uur thuis en heb ik nog niet veel meer gedaan dan boodschappen, op de bank hangen en in bed een tijdschrift lezen. Het voelt als een nutteloze, vermoeiende dag en dat is het ook. Of toch niet?

Bloed geven zegt me niet altijd even veel. Het is goed om te doen, stel dat je ooit zelf een keer bloed nodig hebt, dan wil je ook graag dat dat er is. Wees blij dat je gezond bent, blablabla. Erg ongezellig is het ook niet en als ik de andere kant op kijk als ze met de naald bezig zijn valt het best mee. Maar nu net drong het tot me door. Ik stel me voor hoe ze nu in het ziekenhuis ligt, bezig met de chemo omdat de leukemie haar lichaam aantast. Er wordt gif in haar aderen gedruppeld en een zak bloed zal ze binnenkort (of nu al?) vast ook wel nodig hebben. Dan is een simpel uurtje bij de bloedbank opeens zoveel waardevoller! Waar doe ik nou moeilijk over?! Hup, van de bank af en aan de slag.

Ora et labora…

Nou ja zeg. Kijk ik uit het raam, blijkt de prachtige boom die recht voor ons raam stond te zijn weggezaagd. De boosdoeners hebben hun sporen achtergelaten in het modderige gras eromheen. Dikke lelijke bandensporen.
Ach ja, geheel onverwachts komt het op zich niet. De boom was vooral mooi in de winter, want dan zag je niet zo goed welke takken echt dood waren en welke in winterslaap. In de lente was hij ook nog wel mooi, want de levende takken konden dan van het een op het andere moment opeens wit van de bloemen zijn. En in de zomer en herfst, tja… Dan was vooral te zien dat de boom zijn beste tijd had gehad. Helaas. Dag boom.
Zou er binnenkort een vervanger komen? Ik ben bang van niet. Nooit meer zulke mooie bloemetjes voor het raam. Of toch? Iets dichterbij, op het balkon. Maar een grote stoere boom is toch anders.

Nou ja zeg. Kijk ik uit het raam, blijkt de prachtige boom die recht voor ons raam stond te zijn weggezaagd. De boosdoeners hebben hun sporen achtergelaten in het modderige gras eromheen. Dikke lelijke bandensporen.
Ach ja, geheel onverwachts komt het op zich niet. De boom was vooral mooi in de winter, want dan zag je niet zo goed welke takken echt dood waren en welke in winterslaap. In de lente was hij ook nog wel mooi, want de levende takken konden dan van het een op het andere moment opeens wit van de bloemen zijn. En in de zomer en herfst, tja… Dan was vooral te zien dat de boom zijn beste tijd had gehad. Helaas. Dag boom.
Zou er binnenkort een vervanger komen? Ik ben bang van niet. Nooit meer zulke mooie bloemetjes voor het raam. Of toch? Iets dichterbij, op het balkon. Maar een grote stoere boom is toch anders.

Lizzy ligt bij me op schoot te spinnen. Ronkieronkie noem ik haar dan liefkozend terwijl ik haar aandachtig bekijk. Ik had nooit gedacht dat ik een kat zo lief zou vinden. De poll hiernaast is duidelijk: in ieder geval geen kat. Het moet meer dan een half jaar geleden zijn dat ik die poll plaatste. Sindsdien is er iets veranderd in mijn beeldvorming van katten. Katten (in Nederland) vond ik maar stom, dikke verwende dieren die vrijwel nooit een muis zagen. De katten die ik nog kende van Curaçao waren wild, bijna niet te aaien en vingen ratten en hegedissen. Ook geen prettig idee om in ons flatje rond te hebben lopen. Maar dit is anders. Lizzy is een soort van mengeling. Ze was wild, komt van de straat en zag er smerig uit. Ze is nog steeds wild, temperamentvol zeg maar, adhd-achtig bij vlagen. Maar ook tam, kroelerig, een tevreden beestje. En het is zo leuk om haar van een bolletje haar tot een echte kat uit te zien groeien. Ook wel jammer dat het maar zo kort een echte kitten is. Het volmaakte is er al weer af. Ze heeft een hapje uit haar oor. Koko heeft haar te pakken gehad. 'Zo is het leven' zal ik maar denken. En Koko blijft voorlopig weer even in haar kooi.

Ik heb al tijden niet geschreven. Dat wil zeggen, niet hier.
Buiten dit om heb ik van alles geschreven, maar niks daarvan is boeiend of openbaar genoeg om hier te plaatsen. Rapportages, verslagen en overdrachten van mijn werk, dat wordt hem natuurlijk niet. Sinterklaasgedichten, kladjes, boodschappenlijstjes, niet interessant genoeg.

Maar vandaag is echt zo'n dag om te schrijven. Om je warm aan te kleden, op de bank te hangen, nog warmere sokken aan te trekken, mijmerend naar buiten te kijken en blij te zijn dat je niet door de sneeuw heen hoeft omdat Hensley boodschappen doet. Tussendoor nog even met Lizzy kroelen, de verwarming nog wat harder zetten want Koko kan niet op de vensterbank boven de verwarming kruipen en heeft ook geen trui aan. De troep staart me aan en wil opgeruimd worden, maar ik stel het nog even uit. Want ik schrijf, ik schrijf!

Het is lang geleden en ik miste het. Maar het lukte niet, er was niks te schrijven. Ik beleefde niks, niks boeiends althans. Niks om schrijvend over te mijmeren. En nog steeds heb ik niks beleefd waar ik over zou willen schrijven, maar het feit dat ik schrijf is al weer heel wat. En wie weet is het een begin van een nieuwe schrijfvibe.

Lizzy ligt bij me op schoot te spinnen. Ronkieronkie noem ik haar dan liefkozend terwijl ik haar aandachtig bekijk. Ik had nooit gedacht dat ik een kat zo lief zou vinden. De poll hiernaast is duidelijk: in ieder geval geen kat. Het moet meer dan een half jaar geleden zijn dat ik die poll plaatste. Sindsdien is er iets veranderd in mijn beeldvorming van katten. Katten (in Nederland) vond ik maar stom, dikke verwende dieren die vrijwel nooit een muis zagen. De katten die ik nog kende van Curaçao waren wild, bijna niet te aaien en vingen ratten en hegedissen. Ook geen prettig idee om in ons flatje rond te hebben lopen. Maar dit is anders. Lizzy is een soort van mengeling. Ze was wild, komt van de straat en zag er smerig uit. Ze is nog steeds wild, temperamentvol zeg maar, adhd-achtig bij vlagen. Maar ook tam, kroelerig, een tevreden beestje. En het is zo leuk om haar van een bolletje haar tot een echte kat uit te zien groeien. Ook wel jammer dat het maar zo kort een echte kitten is. Het volmaakte is er al weer af. Ze heeft een hapje uit haar oor. Koko heeft haar te pakken gehad. 'Zo is het leven' zal ik maar denken. En Koko blijft voorlopig weer even in haar kooi.

Ik heb al tijden niet geschreven. Dat wil zeggen, niet hier.
Buiten dit om heb ik van alles geschreven, maar niks daarvan is boeiend of openbaar genoeg om hier te plaatsen. Rapportages, verslagen en overdrachten van mijn werk, dat wordt hem natuurlijk niet. Sinterklaasgedichten, kladjes, boodschappenlijstjes, niet interessant genoeg.

Maar vandaag is echt zo'n dag om te schrijven. Om je warm aan te kleden, op de bank te hangen, nog warmere sokken aan te trekken, mijmerend naar buiten te kijken en blij te zijn dat je niet door de sneeuw heen hoeft omdat Hensley boodschappen doet. Tussendoor nog even met Lizzy kroelen, de verwarming nog wat harder zetten want Koko kan niet op de vensterbank boven de verwarming kruipen en heeft ook geen trui aan. De troep staart me aan en wil opgeruimd worden, maar ik stel het nog even uit. Want ik schrijf, ik schrijf!

Het is lang geleden en ik miste het. Maar het lukte niet, er was niks te schrijven. Ik beleefde niks, niks boeiends althans. Niks om schrijvend over te mijmeren. En nog steeds heb ik niks beleefd waar ik over zou willen schrijven, maar het feit dat ik schrijf is al weer heel wat. En wie weet is het een begin van een nieuwe schrijfvibe.

Jaloezie is niet echt een eigenschap die ik mezelf zou toeschrijven als ik mezelf zou moeten beschrijven. Om de een of andere reden vind ik het een te negatieve eigenschap en past die (dus?) niet bij mij. (Hoezo kloppend zelfbeeld?)
Een paar dagen geleden ontpopte zich de gedachte in mijn hersenen dat jaloezie inherent is aan perfectionisme. En perfectionisme, ja. Dat is wel een eigenschap die ik mezelf zou toeschrijven. Soms zelfs haast met trots.
Ik zal uitleggen waarom ik denk dat jaloezie en perfectionisme hand in hand gaan. Volgens mij is het (in ieder geval bij mij) zo dat perfectionisme betekent dat je het allemaal altijd perfect wil doen, maken, zeggen en dat je dus perfect wilt zijn. Het heeft iets arrogants, want blijkbaar denk je dat jij perfect kunt zijn. Vaak heeft het als valkuil dat je je kunt ergeren aan mensen die de kantjes er vanaf lopen en, erger nog, dat je er met minachting naar kijkt. Aan de andere kant is het ook vaak zo dat je met bewondering naar anderen kijkt (heel nobel), die alles voor elkaar schijnen te hebben en die alles kunnen wat je zelf (nog) niet perfect kunt. Maar die bewondering is, denk ik, een verkapte jaloezie. Je doet vervolgens namelijk net zo lang je best tot jij zelf ook dat punt hebt bereikt waar je de ander zo om bewonderde. En het is niet goed genoeg zolang jij dat punt nog niet hebt bereikt. Wat die ander kan, dat moet ik ook kunnen. Die ander mag niet beter zijn dan ik.
Het vervelende van perfectionisme is dat je er gemakkelijk gefrustreerd van kunt raken, omdat het natuurlijk niet lukt om perfect te zijn. En zolang je met enige jaloezie dat probeert te bereiken wat die inspirerende ander ook kan, zul je ook meerdere keren je neus stoten omdat het niet altijd gaat zoals je zou willen. In die frustratie is het erg makkelijk om benijdend naar de ander te kijken en te peinzen over hoe je het zelf ooit ook zo goed kan en misschien zelfs wel beter. Pure jaloezie!
Oh, wat is dit slecht voor mijn zelfbeeld…
O nee, het is juist goed, realistisch en het houdt me met beide benen op de grond. Want het perfectionisme alleen al zorgt voor genoeg onrealistische doelen, wensen en beelden (ook van mijzelf).